Work Text:
На ўзыходзе гуляюць ваўкі —
Тры ваўкі, шэрсьць усё карацей;
Чым вышэй сонейка, тым яны
Простых больш нагадаюць людзей.
Адзін кажа другому: “Ці так
Пасьпяхова пражыць, Сонхва, нам?
Месяц цэлы нам трэба трываць,
І датуль невядома пра стан
Тых лясоў, дзе мы будзем штоноч,
І тых вёсак, дзе будзем штодзень.
Найстарэйшы ты… Ну і, то бок,
На табе гэта ўся каніцель”.
У адказ кажа Сонхва: “Ты мой
Дарагі Мінгі, мой ты ўлюбёны…
Клапацісься так моцна нашто?
Абароняць заўсёды нас клёны
Ды бярозы, ды елкі, дубы;
А таксама жывёлін шмат розных…”
“Ну, ты Юнхо вось тое ж кажы.
Ці той голад паглядзіць на роздум?”
Трэці воўк, Юнхо, зараз ня зьвер,
А яшчэ па-зьвярынаму вочы
Полем бегаюць нават цяпер,
Бо знайсьці ежу трэба па-воўчы.
Звар’яцела глядзіць ён на іх,
І ў абодвух нялёгкае сэрца.
Бо ну як, нават з імі ўдваіх,
Не знайшлі, як іх любаму грэцца?
Але вось, як шпацыруе, бачна,
Хлопец гэтак гадоў дваццаці.
Позірк Сонхва на Мінгі, удзячна
Да нябёсаў і маці Зямлі.
Тыя прыгажуны апрануцца
Не забыліся й вольна ў той бок.
Ім ня трэба й разок азірнуцца,
Каб упэўніцца: крок яны ў крок.
“Што магу я спадарству даць, пане?”
Хлопец трапіў на той жа кручок
Добрай вопраткі на добрым стане,
Што й дзясяткі яшчэ да яго.
Бо як толькі яны ўжо паблізу,
Сонхва скочыў, а Мінгі дабіў.
Усьміхаючыся ва ўсю пысу,
Юнхо цягнуць гарачае ў пыл.
У крыві яго твар, ды прыгожы
Для яго Сонхва й Мінгі, каханых;
І шчасьліва багатаю збожжам
Паляцелі зямлёй трое далей.